بعد از این تغییری در این وبلاگ نمی دهم . اینجا می ماند با تمام آرشیوش برای کسانی که شاید از شدت دست خالی بودن زیاد راهشان اینجا کج شود و برای من با دو سال خاطره. دیگر شعر نمی نویسم  - اگر هم باشد برای خودم – مدتی شعر می خواندم و یک بار 3 بیت شعر نوشتم از همشان زیبا تر . برای خودم هم وزن داشت هم قافیه و هم پر از آرایه و معنی ولی کسی دوستش نداشت و من به اندازه همه دوست نداشتن های دیگران خودم به تنهایی دوستش دارم . تا الان که زمان "هیچ زیادی" هم نمی گذرد و من که به خاطر یک اتفاق 10 دقیقه ای تصمیم گرفتم دیگر از خودم شعری ننویسم . فلکه اش را بستم. باز هم یک دوره ی بازگشت در شعر و با گستره ای تنها در قلمرو تهت فرمان من .

2) آزادی را از من گرفتند و من را از آزادی –  من را از تو گرفتند و زنهار که تو از من گرفتنی نیستی

یک شب را با تبی بیش از 40 درجه و لرزش هایی که دندانهایم را به هم می کوبید گذراندم . و خوبی دوستی نه چندان قدیمی که مرا مجبور کرد مقلوب حرف های پدر و مادرم شوم و Dexametason  تزریق کنم .

3) گفتی غزل بس و دلم عاشق تو نیست ؟ / دوری بهانه است ، بگو لایق تو نیست

بگذار با تو بگویم که می ترسم . ترسی از عمق وجود . از تمام نگاه هایم می ترسم . از اینکه بر صورتم مو روییده می ترسم . از محبت کردن می ترسم . جرات خرید هیچ هدیه ای را بی مناسبت برای کسی ندارم . جرات نمی کنم بگویم دلم برای کسی تنگ شده . جرات خیره نگریستن به هیچ چشمی را ندارم و نمی توانم بر روی چهره ی کسی یک "لبخند طولانی" و وسعت دوست داشتنم بزنم . و بیش از همه می ترسم که همه ی این ترس و خود داری از محبت کردن هایم آخر کار باعث شود نتوانم کسی را دوست داشته باشم. کمتر میان جمع می روم تا کمتر بترسم . شاید بشود با دلتنگی مبارزه ی راحت تری داشت .

4) تو به من قصه بگو ، شاید عاشق بشوم

چقدر تلخ است . تلخ است که با خدا غریبه شوی. با خودت بیگانه . اینکه دلت لک بزند برای مناجات ، هوای گریه داشته باشی اما ... نمی دانم چرا این همه بی معرفت شده ام . هر لحظه عشق می بینم . لحظه لحظه بزرگی محبت هایی که بی دریغ و بی حساب فرو می ریزند را احساس می کنم اما دریغ از ذره ای اعتنا . دلم گرفته . برای تمام روز هایی که صاف صاف بودم . برای عاشقی هایم . برای همه خاطرات داشته ام . دیگر کسی را زیبا نمی بینم . دلتنگ نمی شوم . حتی دیگر قافیه هم نمی سازم . گلایه و شکایتی هم نمی کنم .  بد جوری نیاز به هم صحبت دارم نه برای اینکه برایش حرف بزنم . دوست دارم کسی با من صبت کند . می خواهم کسی به من تکیه کند . آخرِ هر چیزی باز هم دلتنگ تو ام . تو ای که هرگز لطافت دست هایت را تجربه نکرده ام .هرگز خیره ی کهربای چشم هایت نشده ام و هرم نفس های سنگینت گردنم را داغ نکرده . باز هم بی هیچ خاطره ای دلتنگم . حتما خوابیده ای و باز من بی تو بیدار توام .

5)  فقط و فقط صدای سنتور می خواهم با کمی دف

دلم بغض دارد. خیلی سنگین . نه حافظ نه منزوی نه مادر ؛ هیچ چیز و هیچ کس آرامم نمی کند.

نه غم دارم نه غمخواری

نه دلبندی نه دلداری

نه آزادم نه در بندم

همان بی بند ِ در بندم

باز دیوانه ام ، باز چرایش را می دانم و نمی توانم نه بگویم نه بنویسم . نه چای نه شکلات نه نوشابه های بدون قند

با آن طعم گسشان و نه حتی بستنی ، هیچ چیز نمی چسبد . بوی عود هم سر درد آور شده . وقتی حالم بد است همه چیز بد است . تو هم زیبا نیستی . باز هم اتاقم میدان مین است و مادرم که مدام از همه چیزم گله می کند . حتی از نمازی که نخواندم و قضا شد . تمام روز را خواب آلودم . به سختی خوابم می بَرَد . با هر کس که رو به رو می شوم می گوید " درست را بخوان " نمی دانم کدام بی معرفتی روی پیشانی ام نوشته که من درس نمی خوانم . دیگر شوق پرواز هم ندارم شاید همه ی بلا هایم بر نزدیک شدن ماه باشد . همه شکلات هایم را تمام کرده ام بجز آنهایی که .... داده بود . نمی دانم چرا دوست ندارم بخورمشان . چند تکه ای بیشتر نمانده و یک تکه که کرم افتاده است و جلو چشمان من توی شیشه رژه میرود و من سان می بینم. فقط میدانم گیجم . می دانم با این همه پراکندگی بعدا هیچ چیز از این ها نخواهم فهمید .

امروز به این فکر می کنم که خواهر سهراب کی زیبا شد؟

راستی چرا زیبا شد ؟

6) می روم    ( محمود رستمی)

 بی تاب می روم 

                  تا شهر عشق و نور

                                  آن دور های دور

آنجا که جز وفا 

             در سر نباشدم

جز یار مهربان 

              در بر نباشدم

ای چره آتشین ! 

              در رهگذار عشق

                         همراه من بیا

مگذارم اینچنین 

            تنها به کار عشق

                          همراه من بیا

دیگر کنون فراق

                آواز میدهد :

                          « هنگام رفتن است »

راز نهان دل 

                چون نشنود کسی

                              راهش نهفتن است

آری

             حدیث دل

                          ناگفته می روم

از شهر

             با دلی 

                          آشفته می روم

من میروم دگر

            تا کی دلم مگر

                       از رنگ خون شود

دنیای بیش و کم

             در پشت سر نهم

                           تا دل به دشت غم

                                        غرق جنون شود

حال ای امید جان

           دیوانه ام بخوان

           دیوانه ام بخوان

7) زمستان

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
سرها در گریبان است
کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را
نگه جز پیش پا را دید ، نتواند
که ره تاریک و لغزان است
وگر دست محبت سوی کسی یازی
 به اکراه آورد دست از بغل بیرون
 که سرما سخت سوزان است
نفس ، کز گرمگاه سینه می آید برون ، ابری شود تاریک
 چو دیدار ایستد در پیش چشمانت
نفس کاین است ، پس دیگر چه داری چشم
ز چشم دوستان دور یا نزدیک ؟
 مسیحای جوانمرد من ! ای ترسای پیر پیرهن چرکین
هوا بس ناجوانمردانه سرد است ... آی
دمت گرم و سرت خوش باد
سلامم را تو پاسخ گوی ، در بگشای
منم من ، میهمان هر شبت ، لولی وش مغموم
منم من ، سنگ تیپاخورده ی رنجور
 منم ، دشنام پست آفرینش ، نغمه ی ناجور
نه از رومم ، نه از زنگم ، همان بیرنگ بیرنگم
بیا بگشای در ، بگشای ، دلتنگم
حریفا ! میزبانا ! میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد
 تگرگی نیست ، مرگی نیست
صدایی گر شنیدی ، صحبت سرما و دندان است
من امشب آمدستم وام بگزارم
 حسابت را کنار جام بگذارم
چه می گویی که بیگه شد ، سحر شد ، بامداد آمد ؟
فریبت می دهد ، بر آسمان این سرخی بعد از سحرگه نیست
حریفا ! گوش سرما برده است این ، یادگار سیلی سرد زمستان است
و قندیل سپهر تنگ میدان ، مرده یا زنده
به تابوت ستبر ظلمت نه توی مرگ اندود ، پنهان است
حریفا ! رو چراغ باده را بفروز ، شب با روز یکسان است
سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
هوا دلگیر ، درها بسته ، سرها در گریبان ، دستها پنهان
نفسها ابر ، دلها خسته و غمگین
درختان اسکلتهای بلور آجین
زمین دلمرده ، سقف آسمان کوتاه
غبار آلوده مهر و ماه
زمستان است

پ ن : این شعر اخوان اولین پست اینجا بود

8) من که یلدایی ندارم پس چرا عاشق شوم؟

 بعد از تمام شدن این متن تازه فهمیدم که اینجا  2 سال پیش تولدش بوده